การจัดกิจกรรมเพื่อความรับผิดชอบต่อสังคม ที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกสถาบันการศึกษาต่อในระดับที่สูงขึ้นของนักศึกษามหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาเขตศาลายา
##plugins.themes.bootstrap3.article.sidebar##
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวทางการจัดกิจกรรมเพื่อความรับผิดชอบต่อสังคมที่มีผลต่อ การตัดสินใจเลือกศึกษาต่อในระดับบัณฑิตศึกษาของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาเขตศาลายา งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาเชิงปริมาณ (Quantitative Research) กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาเขตศาลายา จำนวน 500 คน เก็บข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม (Questionnaire) สถิติที่ใช้ ในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ความถี่ (Frequency) ค่าร้อยละ (Percentage) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (Standard Deviation)
ผลการศึกษาพบว่า นักศึกษามีความคิดเห็นว่าแนวทางการจัดกิจกรรมเพื่อความรับผิดชอบต่อสังคมของสถาบันการศึกษาควรจัดกิจกรรมด้านอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมมากที่สุด รองลงมาคือการจัดกิจกรรมที่เป็นประโยชน์ต่อสังคม การจัดกิจกรรมด้านจิตอาสาเพื่อสังคม การจัดกิจกรรมด้านพัฒนาเศรษฐกิจของชุมชนเพื่อความยั่งยืน การจัดกิจกรรมด้านพัฒนาศักยภาพด้านการศึกษาของโรงเรียน และการจัดกิจกรรมด้านสร้างเสริมพฤติกรรมที่มีจริยธรรมและปฏิสัมพันธ์ของนักศึกษา บุคลากร และชุมชน ตามลำดับ
การตัดสินใจเลือกสถาบันการศึกษาต่อในระดับบัณฑิตศึกษาจากกิจกรรมเพื่อความรับผิดชอบต่อสังคมโดยนักศึกษาตัดสินใจเลือกเมื่อคิดว่าการทำกิจกรรมเพื่อความรับผิดชอบต่อสังคมมีประโยชน์ต่อสังคมส่วนรวมมากที่สุด รองลงมาคือ สถาบันการศึกษาที่จัดกิจกรรมเพื่อความรับผิดชอบต่อสังคมมีการยอมรับและแก้ไขปัญหาจากการเรียกร้องของนักศึกษาด้วยความเต็มใจ สถาบันการศึกษามีการตอบสนองความต้องการของนักศึกษา
และแบ่งปันสิ่งดี ๆ คืนแก่สังคม เช่น การบริจาคสิ่งของที่เป็นประโยชน์ต่อสังคม หรือความรู้ที่จะนำไปสู่การพัฒนาต่อยอดในการสร้างอาชีพได้อย่างอย่างยั่งยืน ภาพลักษณ์ในการทำกิจกรรมเพื่อความรับผิดชอบต่อสังคมของสถาบันการศึกษามีความชัดเจน มีการโฆษณาประชาสัมพันธ์กิจกรรมเพื่อความรับผิดชอบต่อสังคมของสถาบันการศึกษาให้แก่นักศึกษาสถาบันการศึกษาอื่นๆ รู้จักและตระหนักถึงความสำคัญของการแสดงความรับผิดชอบต่อสังคม และการจัดทำกิจกรรมเพื่อความรับผิดชอบต่อสังคมของสถาบันการศึกษาไม่ก่อให้เกิดความเสียหายต่อคุณภาพชีวิตของชุมชนและสังคมตามลำดับ ทั้งนี้ นักศึกษาจะแนะนำสถาบันการศึกษาแก่นักศึกษาสถาบันอื่น ๆ ให้เป็นที่รู้จักการจัดกิจกรรมเพื่อความรับผิดชอบต่อสังคม
##plugins.generic.usageStats.downloads##
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
เอกสารอ้างอิง
กนกวรรณ ตัณฑสิทธิ์. (2559). ปัจจัยที่มีผลต่อการเลือกศึกษาต่อในระดับปริญญาโท กรณีศึกษา: โครงการเศรษฐศาสตร์ธุรกิจ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ของนักศึกษา ปีการศึกษา 2558. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์). https://digital.library.tu.ac.th/tu_dc/frontend/Info/item/dc:92957
กังสดาล เชาว์วัฒนกุล, ยุทธนา ไชยจูกุล, และจารุวรรณ สกุลคู. (2558). ความรับผิดชอบต่อสังคมของผู้บริหารในสถาบันอุดมศึกษาเอกชน. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 41(1), 70-87.
https://so04.tci-thaijo.org/index.php/socku/article/view/131386
กระทรวงศึกษาธิการ.(2552). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ 2542. กระทรวงศึกษาธิการ. https://bic.moe.go.th.
กระทรวงศึกษาธิการ.(2557). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ 2542. กระทรวงศึกษาธิการ. https://bic.moe.go.th.
จุฑาพร นาครอด. (2554). ปัจจัยเชิงสาเหตุที่ส่งผลต่อการมีจิตสาธารณะของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ในเขตพื้นที่การศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 3. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์). https://ir.swu.ac.th/entities/publication/0d4aa552-59d3-450a-9448-ffa641418dfa
จารุพร ตั้งพัฒนกิจ, และนิสากรณ์ พิชิตชัยโสภา. (2567). อิทธิพลระหว่างความรับผิดชอบต่อสังคม (CSR) ขององค์กรที่ส่งผลต่อความภักดีของลูกค้า: กรณีศึกษาศูนย์การค้าแห่งหนึ่งในจังหวัดชลบุรี. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 3(2), 70–89. https://kuojs.lib.ku.ac.th/index.php/jmsku/article/view/5949
จุฬาลักษณ์ ปรีชากุล. (2549). การศึกษาปัจจัยชีวสังคมที่เกี่ยวข้องกับการรับรู้ความสามารถของตนเองและความเครียด ในการทำงานของตัวแทนประกันชีวิต บริษัท เมืองไทยประกันชีวิต จำกัด. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์). https://ir.swu.ac.th/entities/publication/abcf8e57-8844-4527-9b7b-4967790b0f8a
จอย ทองกล่อมสี (2557). การพัฒนาตัวบ่งชี้ความรับผิดชอบต่อสังคมของสถาบันอุดมศึกษาไทยตามหลักธรรมาภิบาล. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 42(1), 1-19. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/EDUCU/article/view/27720
โชติรัตน์ ศรีสุข. (2554). กลยุทธ์การสื่อสารและการรับรู้รูปแบบโครงการความรับผิดชอบต่อสังคมของบริษัท ไทยเบฟเวอเรจ จำกัด (มหาชน). (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร). https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/9732?attempt=2&
ชลธิศ จันทิกาแก้ว. (2561). มุมมองของพนักงานที่มีต่อการจัดกิจกรรมความรับผิดชอบต่อสังคมขององค์กร: กรณีศึกษา ห้างหุ้นส่วนจำกัด กระแสสินธุ์การโยธา. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์). https://kb.psu.ac.th/items/57352e32-8bb4-4a88-954e-64772ac5c50a
นิตยา กิติ. (2566). ความรับผิดชอบต่อสังคมของโรงเรียนในอำเภอดอกคำใต้จังหวัดพะเยาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพะเยา เขต 1. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ,มหาวิทยาลัยพะเยา). https://updc.up.ac.th/handle/123456789/683
นิภา นิรุตติกุล. (2566). 6 รูปแบบ กิจกรรม CSR ในแบบนักการตลาด ศูนย์บูรณาการทางธุรกิจ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. https://www.facebook.com/crasmssrcku/photos/-6-รูปแบบ-กิจกรรม-csr-ในแบบนักการตลาด-โดยผศดรนิภา-นิรุตติกุล-csr-ย่อมาจาก-corpor/687237430079204/?_rdr
นิศาชล รัตนมณี, และพิทักษ์ ศิริวงศ์. (2561). รูปแบบ กลยุทธ์ และการสื่อสารภาพลักษณ์ด้านความรับผิดชอบต่อสังคมขององค์การภาครัฐ และภาคเอกชนที่ปรากฏอยู่ในหนังสือพิมพ์ประชาชาติธุรกิจ. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 11(1), 597-615. https://he02.tci-thaijo.org/index.php/Veridian-E-Journal/ article/view/118626
พรธิดา วิเศษศิลปานนท์. (2562). การขับเคลื่อนความรับผิดชอบต่อสังคมของมหาวิทยาลัยที่มีผลต่อนักศึกษา. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 12(3), 572-590. https://he02.tci-thaijo.org/index.php/ Veridian-E-Journal/article/view/172824
มณฑา พลรักษ์, อภิธีร์ ทรงบัณฑิตย์, สมบูรณ์ บูรศิริรักษ์, และอนันต์ มาลารัตน์. (2559). การพัฒนาตัวบ่งชี้ ความรับผิดชอบต่อสังคมด้านจริยธรรมของนักศึกษาระดับปริญญาตรี ในสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้า. วารสารครุศาสตร์อุตสาหกรรม, 15(3), 37-44. https://ph01.tci-thaijo.org/index.php/JIE/article/view/122624
วศินันท์ อินทร์จันทร์. (2559). การศึกษาทัศนคติและการมีส่วนร่วมในกิจกรรมความรับผิดชอบต่อสังคมของนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ,มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์). https://digital.library.tu.ac.th/tu_dc/frontend/Info/item/dc:139498
สิโรรส รุ่งดอนทราย. (2552). การรับรู้รูปแบบและผลกระทบของโครงการ CSR ของนักศึกษาคณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยศิลปากร กรณีศึกษาโครงการไทยเบฟร่วมใจต้านภัยหนาว บริษัทไทย เบฟเวอร์เรจ จำกัด (มหาชน). [โครงงานวิจัยระดับปริญญาตรี ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศิลปากร. https://sure.su.ac.th/xmlui/ handle/123456789/15793?attempt=3&&attempt=2&locale-attribute=en
สุวรรณา แซ่เฮ้ง. (2564). การศึกษาความต้องการการจัดกิจกรรมเพื่อสังคมของนิสิตระดับปริญญาตรี คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปีการศึกษา 2564, วารสารสังคมภิวัฒน์, 13(2) 14-30. https://so04.tci-thaijo.org/ index.php/thaijss/article/view/259187
อนุ เจริญวงศ์ระยับ, วิลาสลักษณ์ ชัววัลลี, อรพินทร์ ชูชม, และนิยะดา จิตต์จรัส. (2552). การรับรู้สภาพแวดล้อมภายในสถานศึกษาและลักษณะส่วนบุคคลที่เอื้อต่อการเป็นอาสาสมัครอย่างยั่งยืนในนักศึกษาระดับปริญญาตรี. วารสารพฤติกรรมศาสตร์, 16(1), 1-16. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/BSRI/article/view/494/440
Bandura, A. (1986). Social Learning Theory. Engtewoof Cliffs, N.J.: Prentice-Hall.
Gurlek, M., Duzgun, E., & Meydan Uygur, S. (2017). How does corporate social responsibility create customer loyalty? The role of corporate image. Social Responsibility Journal, 13(3), 409-427. https://doi.org/10.1108/SRJ-10-2016-0177 DOI: https://doi.org/10.1108/SRJ-10-2016-0177
Koro, E., & Jusufi, S. (2023). The role of corporate social responsibility in consumer trust and and perception of company image. Prizren Social Science Journal, 7(1), 24-32. https://doi.org/10.32936/pssj.v7i1.407 DOI: https://doi.org/10.32936/pssj.v7i1.407
Plungpongpan, J., Tiangsoongnern, L., Speece, M. (2016). University social responsibility and brand image of private universities in Bangkok. International Journal of Education Management, 30(4), 571-591. https://doi.org/10.1108/IJEM-10-2014-0136 DOI: https://doi.org/10.1108/IJEM-10-2014-0136
Whitley, C.T. & Yoder, S.D. (2015). Developing social responsibility and political engagement: Assessing the aggregate impacts of university civic engagement on associated attitudes and behaviors. Education, Citizenship and Social Justice, 10(3), 217-233. https://doi.org/10.1177/1746197915583941 DOI: https://doi.org/10.1177/1746197915583941