ปริมาณความเค็มในอาหารปรุงสำเร็จประเภทแกงถุง ที่จำหน่ายในตลาดใหม่เพชรเจริญ ตำบลเมือง อำเภอเมือง จังหวัดเลย

บทคัดย่อ

ความเค็มในอาหารมีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับการเกิดโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง เช่น โรคความดันโลหิตสูงและโรคไตเรื้อรัง งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินและเปรียบเทียบปริมาณความเค็มในอาหารปรุงสำเร็จประเภทแกงถุง ที่จำหน่ายในตลาดใหม่เพชรเจริญ ตำบลเมือง อำเภอเมืองเลย จังหวัดเลย โดยเก็บตัวอย่างอาหารจำนวน 5 ชนิด ได้แก่ พะโล้ แกงเขียวหวาน แกงส้ม แกงจืด และพะแนง ตรวจวัดความเค็มด้วยเครื่องวัดความเค็ม (Salt Check Tester) รุ่น SB-2000PRO และวิเคราะห์เปรียบเทียบความแตกต่างของปริมาณความเค็มโดยใช้สถิติ One-way ANOVA

ผลการศึกษาพบว่า อาหารปรุงสำเร็จประเภทแกงถุงมีค่าความเค็มเฉลี่ยอยู่ในระดับเค็มมาก จำนวน 3 ชนิด ได้แก่ พะแนง (1.39±0.10) แกงเขียวหวาน (0.97±0.10) และแกงจืด (0.92±0.03) มีค่าความเค็มเฉลี่ยอยู่ในระดับเค็มปานกลาง จำนวน 2 ชนิด ได้แก่ พะโล (0.86±0.08) แกงส้ม (0.86±0.06) การเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยความเค็มในอาหาร พบว่า พะแนงมีความแตกต่างจากพะโล้ แกงเขียวหวาน แกงส้ม และแกงจืด อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) ข้อมูลดังกล่าวสะท้อนให้เห็นว่าลักษณะของสูตรอาหารและการเลือกใช้วัตถุดิบที่มีปริมาณโซเดียมแตกต่างกัน มีผลต่อปริมาณความเค็มในอาหาร ซึ่งอาจก่อให้เกิดผลกระทบต่อสุขภาพในระยะยาว จึงควรมีการรณรงค์ให้ผู้ประกอบการลดปริมาณความเค็มในการปรุงอาหาร เพื่อป้องกันโรคไม่ติดต่อเรื้อรังในระยะยาว